Revolve 24

Verslag van BlueBird Sven Coryn tijdens de Revolve 24. 

Al sinds m’n kinderjaren ben ik fan van autosport, formule1, GT wagens, prototypes van op Le Mans… 
Ook al werd motorcross me meegegeven in de paplepel, auto’s vond ik fascinerender. 
Een autosportcarrière is niks voor mij, maar fietsen op een circuit leek me wel een haalbaar plan. 
Vorig jaar las ik verhalen van 24u wedstrijden op circuits in Europa, Le Mans, Nürburgring, Zolder… Een 8u-wedstrijd op Spa… 
Om een of andere reden las ik iets over Revolve24 op Brands Hatch, een iconisch circuit op 3u rijden van Brugge. 
Komt er nog bij dat ik nog nooit in Engeland was geweest, ik was wel al eens in Londen, maar een weekend Londen is geen weerspiegeling van wat Engeland te bieden heeft. 
Een vakantie in Engeland dus… 

24u fietsen op een circuit waar niks vlak is, elke afdaling gevolgd wordt door een stevige helling, al dan niet met uitloper. 3,91 km met ongeveer 60 hoogtemeters. 
Een ware uitdaging dus! 
Van een renner die meedoet in dergelijke wedstrijden kreeg ik de tip om veel “Hill repeats” te doen als voorbereiding.
Omdat ik met mijn freelance werk af en toe in de Ardennen was, ging ik dus ook meer hellingen op en af fietsen. Iets meer fietsen in glooiende landschappen deden me ook deugd. 

Mijn vriendin zou mijn soigneur zijn, we spraken tijdstippen af dat ik zou binnen komen, wat ik wou eten, kortom we waren min of meer voorbereid.. dacht ik. 
Kort voor het weekend kreeg ik te horen dat er nog een West-Vlaming meedeed, Thijs Verbrugghe, onthou die naam.
Thijs rijdt voor een professioneel team, Baum cycles, en ambieerde een podiumplaats. 
Nog wat last minute tips zorgden voor goeie moed en heel veel adrenaline. 
Dat laatste was zowat de grootste brandstof gedurende het weekend. 

Zaterdagmiddag was er een warm-up sessie. Een uur hadden we de tijd om het parcours te verkennen. 
8 minuten had ik nodig om 1 rondje te doen op een gezapig tempo, meevaller. Ik had gerekend op 13 tot 14 minuten per rondje. 
Maar ik probeerde bij mijn doel te blijven, 400km. Het kon nog regenen, het parcours was heel zwaar na verloop van tijd, er kon van alles gebeuren. 

Om 15u was er de start, meteen ging ik voluit, dom van mij. Ik liet me gaan en hield het 3u vol om snel te rijden. Rondjes van om en bij de 7 minuten, gemiddeldes tot 33/u. 
Het kon niet blijven duren, ik besliste om het kalmer aan te doen. 
8 minuten per rondje, gemiddeld 29/u was ook voldoende. 
En dat leek te lukken. 
Ik dronk minder dan normaal, eten ging minder dan normaal en ik raakte alsnog vermoeid. 
Om 1u sloeg het noodlot toe, lekke band na 250km. 
Een uur verloren omdat er iets aan m’n wiel was. Ik was net van plan een korte pitstop te doen. 
Rond 2u kon ik verder rijden, toch met lichte schrik. 

Om 3u was ik halverwege, 280km in de benen en ik wou absoluut die 500km halen. 
Uit vorige ritten weet ik dat nu het moeilijkste kwam, tussen 3u en 7u30 is het heel zwaar. Vermoeide benen, hoofd is moe, ik kon niet eten zoals ik wil. 
Ik kon toch een klein uurtje slapen, maar viel rond 6u terug in slaap op de fiets. Enfin, ik merkte dat ik in slaap kon vallen. Nog even een powernap inlassen. 
6u45: alles viel in een put, ik was volledig van de kaart, tranen in de ogen, Evelyne die me troostte me de woorden: je moet geen 500km rijden hè. 
Maar ik wou verder doen. 
Na wat rekenen en tellen leek 500km haalbaar, ik moest nog 160km doen in 8u tijd. Dat waren 5 rondjes per uur met nog pauze. 

Ik besliste om in stints van 7 rondjes te rijden. 
De moed was terug, de benen waren terug min of meer OK en ik had terug honger. Ik probeerde meer te drinken, op de laatste rechte lijn voor ik de arena binnen kwam. 
En dat lukte. 
Het ging vooruit en ik zag het goed komen. 
Om 11u30 nog wat gegeten, nog even natellen en ja, het zou lukken. 500km en nog een halfuur marge… 

Het was 13u, nog 2u wedstrijd, volgens de laatste berekening moest ik nog 9 rondjes doen. Perfect mogelijk, met zelfs nog een korte stop. 
Maar de benen waren moe, mijn ogen zo klein, de fut was weg. 
De peptalk van Evelyne, de anderen in de garagebox, de ouders van Thijs… 
Komaan, nog 2u. Ik harkte op de volgende rondjes. 
Door wat te babbelen met andere sololisten vond ik de moed terug. 
Ik reed nog vlug die 2e helling op hoorde ik achteraf. 

Met nog een kwartier te gaan had ik de 500km grens inzicht. Ik vond Thijs op m’n weg en we reden nog een rondje of twee samen op een gezapig tempo. 
Hij was kapot, hij misschien samen 1u pauze genomen en had op het einde 181 ronden gedaan. 
Chapeau. 

Ik had 130 ronden volbracht, paar keer doodgegaan en had gedaan wat ik kon doen. 
Gezien de omstandigheden heb ik er uitgehaald wat ik kon. 
Misschien tijd verloren door die lekke band, ik kon de 2 dagen ervoor en tijdens de wedstrijd beter op mijn voeding gelet hebben. Ik had geen brownies bij, geen pasta met kip en broccoli… 
Maar zonder die assistentie van Evelyne had ik nooit moeten dromen van die 500km. 
Bedankt voor alles.

Over de auteur

Kristof De Bruecker

#Freelance #SAP problem solver - Liker of Gadgets - Allergic to wasp - Gentlemen in traffic - Fuelled by #Grinta #strava