Pajotse400 – Verslag door enkele BlueBirds

Verslagje door Wouter De Ruyck

In mijn geval een kort verslag. Gestart met de 28-30 km/u groep en eigenlijk goed weer (droog en nog behoorlijk warm). Tot aan de eerste bevoorrading een gemiddelde van 30,5. Dat vonden ze blijkbaar wat traag en dan nog wat sneller beginnen rijden zodat we met 31 gemiddeld terug aan de piste waren. Lekkere warme (met iets teveel peper) soep, en dan begon het buiten te regenen. Toch vertrokken (een tweetal al niet meer). Onderweg werd de groep af en toe wat kleiner (enkele die afsloegen, die gingen wachten op de rustige groep). Uiteindelijk ben ik zelf meegereden tot aan de bevoorrading. Bergop ging het voor mij niet echt (nog last van de week ervoor), en er werd ook totaal niet gewacht. Dus aan de bevoorrading maar besloten om af te draaien.

Verslagje door Jay Queue

Gestart om 18 u in Kortrijk met een regenvlaag voor 25 minuten. Door de Vlaamse Ardennen naar Affligem en 70 km later netjes op tijd aangekomen. Kristof en zijn volle auto stonden al te wachten en toen kwam Wouter af met zijn nummer.
Dus ook gestart met de snelle groep waarbij die “28 km/u groep” eigenlijk van naam zou moeten veranderen naar “30+km/u groep”. Was wel de grootste groep. Na de idd te gepeperde aspergesoep besloten om de “trage” groep te nemen. Toen begon het ook water te gieten. In den donkeren rijden + nat = dubbel focus. Remblokjes smolten als sneeuw voor de zon.
Na de 2de lus en een bord spaghetti zat het water en de moed mij in de schoenen en besloot ik gewoon om terug te keren. Om toch iets van kilometers te hebben dan toch maar met de fiets gegaan. Wel eerst nog droge kleren aangetrokken al zat de kou tot diep van binnen. Ik  heb dringend meer vet nodig. En dan lus door Geraardsbergen, Brakel, Parike, Schorisse, … naar Kortrijk. Tegen wind. Kware piepedood. Afgeklokt op 360km.

 

Verslag door Kristof De Bruecker. (@velosoof)

Vrijdag dagje verlof genomen en  de wagen volgestouwd met alle fietskledij die ik kon vinden (maar wel een regenjas!! vergeten) en besloten om de wagen in Affligem te gaan parkeren en op het gemakje los te rijden richting Opwijk.  Geprobeerd om een powernap te nemen in de namiddag, maar geen avans en dus zo laat mogelijk nog spagetti gegeten en reeds om 8u al aangezet richting Affligem.  Nummer en polsbandje opgehaald en daar Wouter De Rucyk en JayQueue al tegen het lijf gelopen.  Nadien ook nog kennismaking met Gert (@GdVoske) Wouter Eeckhout en natuurlijk ook Kurt Jacobs en Ruben Dieudonné (van de organisatie)

Gekozen voor de eerste 100km met de snelle groep mee te rijden, samen met @jayqueue en Wouter De Ruyck. De eigenlijke start dan met enkele rondjes op de piste en met als omroeper van dienst de enige echte Begijn Le Bleu is wel speciaal. Goed en wel vertrokken na 10 km was er al een eerste valpartij in de industriezone te Mollem. Band ontploft en onderuit. En dit op een slechte baan met toch weinig licht. Daar toch 20 min moeten wachten en dan weer gezamenlijk vertrokken. En wat Ik kan zeggen, het ging hard. Optrekken na elk rood licht, na elke bocht… Het was afzien. Van de omgeving kan ik weinig zeggen, ik was meer gefocust op eerste meters voor mijn voorwiel dan iets anders.  Natuurlijk weer te dik gekleed kwam ik al goed zwetend aan bij de eerste bevoorrading in Appels. Goed gedronken en daar gegeten (blijkbaar té veel want voor de ‘tragere’ groep was er niet veel meer over) gingen we weer op pad. Nu lag het gemiddelde nog stukje hoger waar we Affligem binnen knalde tegen 31.3 gemiddeld. Slik en de heuvelzone moest nog beginnen. Soep (téveel peper) en een boterham later terug op de fiets. Ondertussen ging begon het regenen en besloot @jayqueue te opteren voor de tragere groep. Ik probeerde nog even aan te klampen, maar combinatie van vlammen en een nat wegdek besloot ik te wachten ergens in een bushokje in Haaltert. Na zeker 30 min, (het goot nog) kwam de groep eindelijk af en kon ik terug wat opwarmen.  Het gemiddelde was stukken aangenamer en de beklimmingen konden eindelijk beginnen. Op het menu de Berendries, Muur langs de Kloosterstraat, Bosberg en Congoberg. Heb ze allemaal rustig opgereden. Af en toe wachten we op de trage deelnemers waardoor ik het toch behoorlijk koud had. Van gemiddeldes had ik geen benul meer en na die Congoberg begon het allemaal wat wazig te worden. het bleef maar gieten en voor de moraal was dat niet goed. Enkelen hadden het wegdek gekust zonder al te veel erg en reden we rustig Affligem terug binnen.  In mijn hoofd had ik er al een #Pajotse200 van gemaakt. Snel warme kledij aangetrokken en @jayqueue gaf al aan dat hij ermee stopte. (Ondertussen weet ik dat hij toch naar huis is gereden in plaats van de trein te nemen – Kudos ) Wouter en Kurt zagen het meer zitten en die zaten al snel terug op de fiets.

Toen ik alles bij elkaar zocht, kwam er iemand vragen of ik nog ging meerijden. Snel een blik naar buiten en warempel, het was amper nog aan het regenen.  We zouden met 8 mannen en 2 vrouwen zijn. Waarom niet. Snel lange broek aangetrokken en semi regenjas en we waren al weer op pad. Ik zat nog geen 5 minuten op de fiets of het begon al weer harder te regenen. Zucht. Na enkele kilometers hielen er het 2 al voor bekeken. Dus we waren nog met 8 waaronder nog 1 vrouw.  In alle rapte was ik drank vergeten maar ik kreeg een bidon aangereikt van iemand. Was ik heel erg content mee! Bij de bevoorrading van de 250 km werden er nog remblokjes vervangen en na kleine 3 kwartier konden we dan weer op pad. Wat ik nog kan herinneren is dat we door het Hallerbos (prachtig bos) reden met daarna de beklimming van de Bruine Put. Beentjes protesteerden amper en klimmetje was goed verteerd. De klimmetjes Mazier, Hoogpoort en de Eksterenberg hadden de mannen van de organisatie er ook nog in gedropt. Na een goeie 300 km begon het toch wel allemaal teveel te worden. Maar goed, we reden gezamenlijk terug Affligem binnen. Oh ja, had ik al gezegd dat het bijna niet meer regende 😉

De laatste lus, rijden of niet spookte nog steeds door mijn hoofd. Alle kledij was zo goed als doorweekt, remblokken quasi op, dus had het dan nog wel zin? Toen plots Dirk V daar binnen kwam gewandeld toen ik mijn broodje ham kaas met een omelet aan het binnen worstelen was. Normaal gezien had hij beloofd de laatste lus mee te rijden, maar het was al vrij laat dus hij kwam me nog wat moed inspreken en dat ik nu maar de laatste 100 km ook nog moest doen. Snel nog op de foto met Begijn en we konden al weer vertrekken. Tempo lag persoonlijk vrij laag waardoor ik bijna de hele tijd op recup heb gereden, maar gemiddelde snelheid was niet meer van belang. Samen uit, samen thuis was nu het moto geworden. Laatste lus ging terug door het Pajottenland, dus aan hoogtemeters geen gebrek. 750 hm waaronder de Congoberg ( kassei) en Hunselberg moesten terug worden beklommen. 10 km na de Congoberg kwam er plots een motard ons assisteren, het verkeer hier en daar tegenhouden zodat we nergens hoefden te stoppen.

Ik dacht eerst dat het van de organisatie was omdat we de laatsten waren toen het me plots binnenschoot dat het Dirk was. Hoe ferm was dat wel niet. Via deze toch een dikke merci aan Dirk voor de ondersteuning. Ondertussen was het droog geworden en vrij warm. Jaja, we hebben nog in droge omstandigheden gereden 🙂 De kilometers gingen nu snel vooruit en na de laatste bevoorrading in Herne ging het via Pepingen en Lennik terug richting Piste. Garmin was ondertussen uitgevallen en we zijn binnengereden aan de piste iets na 6 (denk ik) en we waren natuurlijk de allerlaatste. De organisatie was druk in de weer met alles op te ruimen. Maar alvorens de fiets te parkeren toch nog snel enkele rondjes op de piste ‘gevlamd’. Nadien nog op de foto met iedereen als super aandenken.

Afgeklokt op een 412 km, met andere woorden 16 uur en een half op de fiets, kleine 3.500 hm aan een gemiddelde hartslag van 135 en wattage van 100 Watt. Voorlopig mijn langste afstand ooit.

De Pajotse400 zal ik nog wel eens opnieuw rijden, maar dan in droge omstandigheden.  Ik kende al heel veel wegen die we hebben aangedaan tijdens de Pajotse maar hier en daar lagen toch wel onbekende parels verstopt. Kwa organisatie zit het zeker snor. Hier en daar wel wat puntjes die voor verbetering vatbaar zijn.

 

De BelgianBlueBirds.

 

Over de auteur

Kristof De Bruecker

#Freelance #SAP problem solver - Liker of Gadgets - Allergic to wasp - Gentlemen in traffic - Fuelled by #Grinta #strava