Omloop Het Nieuwsblad Cyclo

Met de cyclo Omloop Het Nieuwsblad staat er daags na Kuurne-Brussel-Kuurne aan het begin van het wielerseizoen een tweede klepper van formaat op het programma. De opvolging van kasseistroken en hellingen zorgen toch voor een uitdagend parcours dat in de kuiten kruipt. Lees hier hoe het enkele #BBB’ers is vergaan.

Klaar voor de start

Om 8u30 was er afgesproken in Gent. We, dat zijn BBB’ers Sven, Klaas en ikzelf en drie vrienden van Sven die samen de groep Horecoureurs vormen. De start bevond zich in de hallen van ’t Kuipke. Als je een (e-)ticket had, kon je dit makkelijk laten inscannen door één van de medewerkers waarna je je startpakket met startnummer, polsbandje en sticker van het parcours kreeg. Alles verliep vlot. Zelf heb ik nog de avond voordien mijn ticket betaald en kon het via mijn smartphone laten scannen. Het inchecken verliep dus zeer vlot en al vlug konden we beginnen aan onze tocht richting de Zwalmstreek.

And off we go!

OHN cyclo bestaat eigenlijk uit drie delen. Je hebt de vlakke aanloop tot aan de Taaienberg die circa 40km bedraagt. Vanaf daar fiets je quasi 45km in de heuvelzones met de bijbehorende kasseistroken. Dit deel wordt afgesloten met de kasseistrook ‘Lange Munte’. Vanaf daar heb je 20km zacht glooiend landschap dat vlakker wordt naarmate je de eindstreep nadert.

Eerlijk gezegd was ik wat nerveus. Kasseihellingen en -stroken, toch al een mooi aantal hoogtemeters (ongeveer 800m) en voor de eerste keer terug in groep rijden. Zoals gezegd begonnen we aan de vlakke kilometers. Je vertrekt en al vlug zit je midden een grote groep. We kregen de wind volop op de snoet wat het voordeel geeft dat we tenminste terug naar huis zullen geblazen worden op het einde van de rit. Er werd al duchtig gas gegeven en al vlug zaten we in een goeie vlugge groep. De benen voelden goed aan en snel schoof ik even in om kop te trekken.

Aan kilometer 37 wachtte de eerste bevoorrading ons op en hergroepeerden we. Door het groot aantal rijders hadden we elkaar wat verloren maar afspraak was van in het begin om elkaar op te wachten op de eerste bevoorrading. We vulden onze buikjes goed met oa. Dinokoeken (!!). Na de bevoorrading gingen we richting Taaienberg die kort daarna gevolgd werd door de Eikenberg en de Wolvenberg. Gelukkig lagen de kasseien min of meer droog en konden ze zonder al te veel problemen genomen worden. Direct na De Wolvenberg krijg je onmiddellijk de Ruitersstraat geserveerd. Al bij al een makkelijke doch lange kasseistrook. De lastigheid zit hem vooral in het feit dat het op twee plaatsen wat vals plat is. Was de strook volledig plat geweest, dan zou deze bijna het vernoemen niet waard zijn. Maar de Ruitersstraat is slechts een voorbode op wat komen moet.

Voer voor Flandriens

Enkele kilometers later is het de beurt aan de Haaghoek. Deze lag in het begin zeer vettig en daar durfde ik eerlijk gezegd de eerste 100m niet voluit gaan. Eenmaal het vettige stuk voorbij was, lagen de kasseien terug droger. De Haaghoek werd nu vlug afgewisseld met de Leberg. Hierna was het even glooiend en spaarden we de beentjes een beetje voor wat nog komen moest, nl. de Molenberg. Voor mij was het de eerste keer. De organisatie voorzag tijdsregistratie maar ik heb dit eerlijk gezegd nog niet opgezocht. Misschien handig voor als je in bende bent en eens wil zien wie nog het meeste jus in de benen had. Uiteindelijk was ik al blij dat de kasseien droog lagen en dat ik boven geraakt ben. De benen waren nu wel redelijk verzuurd. En dat voelde ik ook dadelijk toen we de Paddestraat opreden. Op zich liggen deze kasseien niet zo heel slecht maar de lengte en het feit dat het enkele procenten omhoog gaat, maakt deze strook echt lastig.

Gelukkig was er bevoorrading vlak na de Paddestraat en konden we even pauzeren en de tank voor de laatste keer volgooien. Vlak na de bevoorrading kregen we nog de Lippenhovestraat en de Lange Munte. Twee kasseistroken die ik persoonlijk niet zo lastig vond. De kasseien liggen goed. De lastigheidsgraad bij de Lange Munte lag hem in het feit dat deze licht oploopt en vandaag de wind tegen stond. Maar eenmaal deze strook afgerond was, draaiden we rechts op en zat de wind in de rug. Het parcours ging van glooiend stilaan over naar vlak en de laatste 20km werd de tank volledig leeggereden. Ieder voor zich en gas geven! De brug in Zwijnaarde zorgde ei zo na voor een kramp in de hamstrings maar uiteindelijk kwamen we allen heelhuids toe.

Conclusie van de dag

Ik geef deze rit een 4 op 5. Het inchecken gaat vlot. De bepijling was goed tot op het einde. Er is niet echt sprake van een finish. En de plaats van de start mocht gerust iets beter aangeduid worden. De bevoorradingen waren ruim voldoende en de wachttijd was nooit langer dan een paar minuutjes. Het parcours vind ik goed ingedeeld. Maar dat is misschien persoonlijke voorkeur. Ook besef ik dat indien alle kasseistroken nat en vuil zouden liggen, de rit toch anders zou zijn. En zoals vaak geldt ook: als je goede benen hebt de dag van de rit, is het altijd leuk rijden.

 

Over de auteur

Krulsnor

Actively chasing food since 1983 // Houdt van siëstas, @katjaAjtak en Mini-Me // fietsen // Lopen // Feestjes in uw huisje